26 Aralık 2014 Cuma

Sen mi kırdın beni, yoksa ben mi kırdım seni?

Küçüktüm ben oldukça küçük ve farkında değildim bazı şeylerin. Doğru olduğunu düşündüğüm şeylerin ne kadar yalan olduğunu farkettim. Yani bende az çok büyüdüm; büyümeyi öğrendim. 

Sen; zaten biliyordun doğru yolu. Bildiğin o kötü yollardan geçip düşeceğimi ve düştüğüm gibi kalkmasını da öğrenebileceğimi biliyordun. 

Peki ne yaptın?

Bana ne verdin be adam!

Gün geldi hayatımla ilgili önemli bir karar aldığımı söyledim sana. Artık ben senin küçük prensesin değildim çünkü. Bende bir bireydim ve iyiyle kötüyü ayırt edebilirdim. Zamanı geldiğinde herkesin yapmak isteyeceği gibi bende kendi ayaklarımın üzerinde durmak, ben de kendi hayatımı kurmak isteyebilirdim. Biliyorsun değil mi? Peki, bildiğin şeyler için neden bana savaş açıyorsun!

Belki bir gün bana bunun da cevabını verirsin!

Bende bir annenin evladı, bende bir babanın kızıyım adam. Kalbim var ulan insanın ben. Nereye kadar dayanabilirim yaptıklarına. Sıfatlarının arkasına sığınıp yaşattığın onca şeyi nasıl silebilirim. Beni yok saydığın o zamanı nasıl unutabilirim...

Ben senin baktığın Kübra değilim!

Deliyim ulan bende en az babam kadar. Karartır gözümü yıkarım duvarlarını. Kan akar yüreğimden ancak gene de bilirim ki yok saymak hakkın değildir. Bu nedenle gelirim ben sana, suçsuz olduğumu bile bile... Gene de özür diler, affet derim. 

Kırgınlıklarımı bir kenara bıraktım ben sana gelirken.

Bile bile yaşayacaklarımı geldim.

Ancak bu kadarını yapacağını tahmin edemedim.

Bu kadar kalpsiz olabileceğini düşünemedim.

Sorsalar bana bende aynı senin söylediğini söyleyeceğim onlara.

Artık, büyüklüğünü, sıfatlarını umursamayacağım ve uğraşmayacağım senin için. Haklı olduğum davadan geri adım atıp da vazgeçmeyeceğim. Yaptıklarını unutmaya çalışıp da seni sevebilmeyi istemeyeceğim. Seni haklı çıkarmaya çalışıp da kendimi suçlamayacağım. Artık ben senin için acı çekmeyeceğim...

Son kez yazıyorum sana...

Gün gelecek bana yaşattıkların için çok pişman olacaksın koca adam!

Ancak o gün pişmanlıkların seni affetmeme yetmeyecek.

Gün gelecek benim sana değil de senin bana yalan söylediğini anlayacaksın.

Gün gelecek benim seni değil de senin beni "hiç ettiğini" göreceksin.

Gün gelecek beni nasıl da yalnız bıraktığını farkedeceksin.

Gün gelecek; özleyeceksin, yanında olmamı isteyeceksin.

&

Ben yaşadım herşeyi, onun bunun lafını ben çektim, ben kavga ettim hayatla, ben savaştım ulan ben savaştım. Durdur ve seyrettin oradan, uzaktan. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Sanki hayatında hiç yokmuşum gibi, sanki hiç olmamışım gibi.

Öyle mi?

Kovdun mu beni kalbinden?

Öyle mi?

Öldüm mü hayatında ben?

Öyle mi?

Tek suçlu bendim ve hakettim mi tüm yaşadıklarımı ben?

Öyleyse...

Hangi günahının bedelini ödüyorsun bir de bunu düşün sen?

#kubraslisen