13 Haziran 2016 Pazartesi

Kaybolmuş Zamanlara Atıflar

Ne zaman bir hüzün çökse yüreğime nedendir bilmem; ruhum yorulur...

Öylesine değildi hiçbir yaşanan.. Peki neydi böylesine zorlaştıran...

Hayat nerede duracağını mı bilmiyordu yoksa biz mi hayatın içinde bir yerlerde yerimizi bulamıyorduk.
Bilmiyorum.

Küçüktük; öğrenecek çok şeyimiz vardı.
Yaşımız 40a erdiğinde de tahminimce öğrenecek çok şeyimiz olacak...
Ancak bazen öğrenmek istemezsin işte...
Yarının sana neler getireceğini bilmek istemezsin.

Bugün nerede durduğunun bir anlamı olmaz bazen..
Çünkü olmak istemediğin bir yerde; mecburen nefes alıyorsundur.
Yaşamak istemediğin birçok şeyi sadece mecburen yaşıyorsundur.
Ne acı...

İnsan olmak istemediği bir şeye nasıl dönüşebilir birdenbire?

Ya da olmak istediği şeyi neden yapamaz bile bile...

Bilinmeyen bu kadar denklem içinde; hangi gözyaşı rahatlatır; birşeylere hapsolmuş ruhlarımızı...

&

Hayatla savaşıyorum ve biliyorum bu savaştan daha fazlası geleceğimde beni bekliyor.
Hani derler ya "Herkes kendi yaşadığını bilir"
Evet. Aynen öyle.
Şimdi yaşadığımı biliyorum ve bu bana çok acı veriyor.

Bunca savaş arasında nasıl ayakta kalırım bilmiyorum..

Ama birşeyi biliyorum...

Asla savaşmaktan vazgeçmeyeceğim...

İşte bu yüzden ne kadar zorlasa da hayat.

Bazen savaşmaya değer.
Ve ben o savaştan asla vazgeçmeyeceğim.

Mart 2013 - Arşivimden Çıkanlar

~ KübrAslışen