20 Ağustos 2016 Cumartesi

Bende bir annenin evladı, bende bir babanın kızıyım adam. Kalbim var ulan insanım ben. Nereye kadar dayanabilirim yaptıklarına. Sıfatlarının arkasına sığınıp yaşattığın onca şeyi nasıl silebilirim. Beni yok saydığın o zamanı nasıl unutabilirim...
Ben senin baktığın Kübra değilim!
Deliyim ulan bende en az babam kadar. Karartır gözümü yıkarım duvarlarını. Kan akar yüreğimden ancak gene de bilirim ki yok saymak hakkın değildir. Bu nedenle gelirim ben sana, suçsuz olduğumu bile bile... Gene de özür diler, affet derim.
Kırgınlıklarımı bir kenara bıraktım ben sana gelirken.
Bile bile yaşayacaklarımı geldim.
Ancak bu kadarını yapacağını tahmin edemedim.
Bu kadar kalpsiz olabileceğini düşünemedim.
Bende artık büyüklüğünü, sıfatlarını umursamayacağım ve uğraşmayacağım senin için. Haklı olduğum davadan geri adım atıp da vazgeçmeyeceğim. Yaptıklarını unutmaya çalışıp da seni sevebilmeyi istemeyeceğim. Seni haklı çıkarmaya çalışıp da kendimi suçlamayacağım. Artık ben senin için acı çekmeyeceğim...
Son kez yazıyorum sana...
Gün gelecek bana yaşattıkların için çok pişman olacaksın koca adam!
Ancak o gün pişmanlıkların seni affetmeme yetmeyecek.
Gün gelecek benim sana değil de senin bana yalan söylediğini anlayacaksın.
Gün gelecek benim seni değil de senin beni "hiç ettiğini" göreceksin.
Gün gelecek beni nasıl da yalnız bıraktığını farkedeceksin.
Gün gelecek; özleyeceksin, yanında olmamı isteyeceksin.
&
Ben yaşadım herşeyi, onun bunun lafını ben çektim, ben kavga ettim hayatla, ben savaştım ulan ben savaştım. Durdun ve seyrettin oradan, uzaktan. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Sanki hayatında hiç yokmuşum gibi, sanki hiç olmamışım gibi.
Öyle mi?
Kovdun mu beni kalbinden?
Öyle mi?
Öldüm mü hayatında ben?
Öyle mi?
Tek suçlu bendim ve hakettim tüm yaşadıklarımı değil mi?
Öyleyse...
Hangi günahının bedelini ödüyorsun sen?

- kubraslisen

Aralık 2014