18 Mayıs 2017 Perşembe

"Masumiyetim"

Her insanın masumiyete bir bakışı vardır bilir misin?
Kimi der ki bir insanın en masum yeri; henüz kirletilmemiş elleridir, daha hiç öpülmemiş dudakları ve hiç yaşlanmamış gözleri...
Kimisi için masumiyet söylenmemiş sözler iken, kimisi için saklanılmayan gerçeklerdir...
Senin için masumiyet ne demek bilmiyorum ama benim için masumiyet İstanbul kadar dağınık, İstanbul kadar eski ama İstanbul kadar yorgun bir kavram. Bilirsin kaç savaşa ev sahipliği yaptı; kaç defa fethedildi de yıkılmadı bu şehir...
Kimisine göre mağrur, kimisine göre kirli ama aslında en çok bu şehir masum.
Öyle bir güzelliği var ki; içinde yaşarken boğuluyor AMA biraz uzaklaşsan deli gibi özlüyorsun.

Çünkü bu şehir en çok huzurdur; soğuk gecelerde yalnızken insan...

Bu yüzden en masum hallerimi bu şehre sakladım ben! Hiç dolaşmadım bu şehrin kız kulesine bakan sokaklarında el ele mesela... Yanımda duracaksa birisi o gerçekten kalbimde hissettiğim insan olmalıydı ve ben ancak o insanla birlikte paylaşabilirdim, masumiyetimi sakladığım bu şehri... İşte bu yüzden önünden dahi geçmedim Galata Kulesinin, işte bu yüzden hiçbir erkeğin elleri tutamadı ellerimi ben Kız Kulesini izlerken...

İşte bu yüzden en özel anlarımı sakladım bu şehre ben. Çünkü biliyordum ki benim masumiyetim; bir başkasının canını acıtmayan kalbimdedir. Bir başkasının pis niyetlerine karşılık arsızlaşmayan yüreğimdedir. Aslında benim masumiyetim; tüm iyi niyetlerimi koyup cebime hep efendi gibi yoluma bakışlarım, sessiz kalışlarım, yaralarımı kendi kendime sarışlarım...

Benim masumiyetim...
Hala tertemiz tutmaya çalıştığım KALBİMDİR.






"kubraslisen"