21 Şubat 2018 Çarşamba

"Öğreniyorum"


Biraz sonra her şey sona erecekmiş gibi yaşıyoruz aslında.
Sanki yarın olmayacakmış gibi; öyle aceleci, öyle "Son Şansım!" der gibi.

Hani hayatın o patika yollarının sonunda asla düzlüğe çıkamayacakmışız gibi...
Ama aynı zamanda hiç ölmeyecekmişiz gibi...

Evler yapıyoruz katlı, katlı...
Beton duvarlar örüyoruz hiç bıkmadan, usanmadan, yorulmadan... Sadece bu toprak parçalarının üzerine de değil üstelik; insanlarla aramıza da örüyoruz o duvarlardan...

Birbirimizin yüzlerine bakmıyoruz çoğu zaman; umurumuzda olmuyor karşımızdaki insanların gözlerinin içi...
Oysa bir insanın en çok gözlerinin içi anlatır hikayesini... Ne kadar gülerse gülsün mesela; gözleri anlatır en çok; içinde bir yerlerde kan ağlayan kalbini...

Tercih etmiyoruz bir şekilde; birbirimizi görmeyi, birbirimizi duymayı, hissetmeyi... Sonra şikayet etmeye başlayıp, suçluyoruz... Kırıyoruz, kırılıyoruz ve en sonunda paramparça olup dağılıyoruz.

&

Şimdilerde içimi paramparça eden ne varsa; uzaklaşmayı tercih ediyorum.
Şimdilerde gözlerime bakmayan kim varsa; yanımdan uzaklaşsın istiyorum.
Şimdilerde biraz samimiyet, biraz masumiyet,


Ama.
En çok da.
Gerçek sevgiyi arıyorum.

Gerisi yalan geliyor.
Ve ben.
"Elveda" demesini öğreniyorum.


- kubraslisen